Το Λύκειο Σκύδρας εναντίον του bullying

ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ.jpg

Βοήθεια..

Φοβάμαι! Φοβάμαι να βγω έξω, φοβάμαι να πάω σχολείο, φοβάμαι να κοιμηθώ γιατί πιστεύω πως θα ξαναδώ το ίδιο όνειρο. Το όνειρο που βλέπω κάθε μέρα εδώ και τέσσερα χρόνια. Με πλησιάζουν δύο άτομα, μάλλον θέλουν να μου ρωτήσουν κάτι. Μου βγάζουν τα γυαλιά και ακούω να σπάνε. Σας παρακαλώ, δώστε μου τα γυαλιά δεν μπορώ να δω. Ο ένας με βρίζει και ο άλλος με χτυπά. Πονάω, πονάω πολύ. Βλέπω κάτι κόκκινο να στάζει στο έδαφος. Φωνάζω για βοήθεια όμως κανείς δεν μ’ ακούει. Κάποιος να τηλεφωνήσει στην μαμά μου. Κάποιος να με βοηθήσει να σηκωθώ όρθιος. Μάταια! Ίσα- ίσα μπορώ να αναπνεύσω. Αυτό το κόκκινο υγρό τρέχει πολύ. Ας μην είναι αίμα Θεέ μου. Ακούω κάποιον να πλησιάζει. Μου δίνει τις πρώτες βοήθειες και μου χαρίζει τα γυαλιά του. Σηκώνομαι και πηγαίνω προς το σπίτι μου. Πέφτω κάτω για ακόμα μια φορά, ή μάλλον για τελευταία φορά. Όλα είναι άσπρα γύρω μου, δεν πονάω άλλο πια. Θα σηκωθώ και θα πάω σπίτι μου, το πήρα απόφαση. Προσπαθώ αλλα δεν γίνεται. Λέω στον εαυτό μου να ξυπνήσει όμως αυτός δεν αντιδρά. Βλέπω μια σκιά να έρχεται προς το μέρος μου. Τον ρωτάω πού είμαι αλλά καμία απάντηση. Μετράει αντίστροφα, 3..2..1.. Επιτέλους είμαι στο σπίτι μου. Μα αυτό δεν είναι το κρεβάτι μου. Γιατί κλαίνε όλοι; Μαμά; Μπαμπά; Να’ μαι, γύρισα, μη κλαίτε.Τι κάνει εδώ ο παπα-Νικόλας; Που με πηγαίνετε; Όχι εδώ. Εδώ βρίσκονται μόνο οι νεκροί. Σας παρακαλώ, βγάλτε με από εδώ μέσα είναι πολύ στενά. Με πλησιάζει η αδερφή μου και μου λέει στο αυτί «Δεν σκοτώθηκες, αυτοί σε σκότωσαν. Δεν αυτοκτόνησες, αυτοί σε οδήγησαν εκεί». Οι γιατροί είπαν πως έδωσα τέλος στη ζωή μου λόγω ψυχολογικών προβλημάτων. Μα πότε οδηγήθηκα εκεί; Ήρθε η ώρα να ξεκουραστώ. Ήρθε η ώρα να δείξω σε όλους αυτούς πως πρέπει να παλεύουν για να ζήσουν. Μη τα παρατάς. Μίλα τώρα! Θα σ’ ακούσει κάποιος. Κάποιος εκτός από εσένα.

Δείτε το βίντεο των μαθητών εδώ